Strona główna
Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Pile
64-920 Piła
ul. Kalina 10
tel. (0-67) 212-48-44
Aktualizacja: 30-09-2008
Wydruk strony Mapa serwisu Strona główna Wyślij maila
 

ŁOWIECTWO     JAGDWESEN 

wersja polska            wersja niemiecka

        HUNTING             CHASSE

wersja angielska           wersja francuska

 

Regionalny Program Operacyjny Polityki
Leśnej Państwa

Portal Leśno-Drzewny

 

e-drewno

 

Biuletyn Informacji Publicznej

 

 

www.Drwal.net.pl

RDLP » Ochrona lasu » Rezerwaty
Rezerwaty

Na gruntach RDLP w Pile znajduje się 18 rezerwatów przyrody zajmujących 2,3 tys. ha.


DĘBINA – 1957 r., pow. 31,07 ha, leśny, Nadleśnictwo Durowo, starodrzew dębowo-grabowy o charakterze naturalnym, w którym dominują potężne dęby, najokazalszy „Korfanty” – 370 cm obwodu i 34 m wysokości, na terenie rezerwatu występuje kolonia czapli siwej, a w runie grądowym - bluszcz pospolity, wawrzynek wilczełyko, lilia złotogłów oraz storczyki.

KUŹNIK – 1959 r., pow. 96,00 ha, krajobrazowy, Nadleśnictwo Zdrojowa Góra. Obejmuje fragment dwóch rynien jeziornych rozdzielonych morenowym wzniesieniem stromo opadającym do jezior z licznymi źródłami i florą źródliskową: bażyna czarna, borówka bagienna, modrzewnica zwyczajna, wełnianka pochwowata, glony ramienicowe.









DIABLI SKOK – 1961 r., pow. 20,98 ha, leśny, Nadleśnictwo Jastrowie, już w 1936 r. Niemcy utworzyli na tym terenie rezerwat o nazwie ,,Teufelsspring”, rezerwat zajmuje jar pochodzenia erozyjnego o stromych zboczach - głębokość rynny dochodzi miejscami do 20 m, wytryskują liczne źródła zasobne w wodę. Zbocza jaru porastają liściaste lasy mieszane bukowo-dębowe, szczyt porasta bór mieszany, występują też zbiorowiska łęgu olszowego, lasu jesionowego, lasu mieszanego z panującym bukiem, zbiorowiska źródliskowe, charakterystyczne zespoły: ols porzeczkowy, łęg jesionowo-olszowy, źródliskowy z rzeżuchą gorzką i śledzienicą skrętolistną.






STARY ZAŁOM – 1966 r.,  pow. 5,62 ha, florystyczny, Nadleśnictwo Człopa, unikalne, jedyne na niżu,  stanowisko turzycy podgórskiej ,,ptasie łapki” (Carex ornithopoda), na podłożu z kredy jeziornej.


WILCZE BŁOTO – 1968 r., 2,76 ha, torfowiskowy, Nadleśnictwo Krucz , wykształcone naturalnie bezodpływowe zagłębienie wypełnione wodą,  otoczone wzniesieniami wydmowymi porośniętymi borem sosnowym. Torfowce, rosiczki, turzyca bagienna, modrzewnica zwyczajna.


 

ZIELONA GÓRA – 1968 r. pow. 96,09 ha, leśny, Nadleśnictwo Kaczory. Urozmaicony teren moreny czołowej, obejmuje drzewostany o najwyższych walorach botaniczno – leśnych, grądy o cechach naturalnych, grąd kwaśny , niski i wysoki. Górujące dęby mają ponad 250 lat. Z rzadkich roślin występuje lilia złotogłów, wawrzynek wilczełyko, brekinia, storczyki.

GLINKI – 1974 r., pow. 15,70 ha, leśny, Nadleśnictwo Wałcz. Zachowany fragment lasu liściastego, m.in. buczyny pomorskiej, liczne pomnikowe buki i dęby, runo: żankiel zwyczajny, czerniec gronkowy, wierzbownica górska, wawrzynek wilczełyko, lilia złotogłów.

ROSICZKI MIROSŁAWSKIE – 1989 r., pow. 20,83 ha, torfowiskowy, Nadleśnictwo Mirosławiec. Przedmiotem ochrony jest torfowisko pojeziorne z trwającym procesem torfotwórczym o charakterze naturalnych trzęsawiskowych mszarów oraz liczna populacja trzech gatunków rosiczek.

WIELKI BYTYŃ – 1989 r., pow. 1 027,42 ha, krajobrazowy, Nadleśnictwa: Mirosławiec, Wałcz, Tuczno. Zachowanie wartości przyrodniczych jezior Wielki Bytyń i Bytyniec z bogatą florą i fauną łącznie ze stanowiskami archeologicznymi. Bytyń należy do tzw. zimnych jezior. Charakterystyczne cechy to strome skarpy o wysokości do 30 m, duży udział starych buczyn, rośliny: rosiczka okrągłolistna, bagno zwyczajne, grzybień biały, reliktowa wełnianeczka alpejska, bogata fauna: bielik, tracz nurogęś, orlik krzykliwy, wydra.

SMOLARY – 1990 r., pow. 143,25 ha, torfowiskowy, Nadleśnictwo Płytnica, torfowisko silnie zabagnione,  naturalna roślinność torfowiskowa z rzadkimi gatunkami mszaków. Do osobliwości należą rosiczka okrągłolistna, grążel żółty, grzybień biały. 

GOLCOWE BAGNO – 1990 r., pow. 123,83 ha, torfowiskowy, Nadleśnictwo Wałcz. Torfowisko mszarne, mszarno-bagnicowe, mszarno-turzycowe, oczka wodne – tzw.” tobołki wodne”. Trwa akumulacja torfu i coroczny przyrost na grubość.

CZARCI STAW – 1990 r., pow. 4,91 ha, torfowiskowy, Nadleśnictwo Złotów. Obejmuje małe jeziorko i torfowisko, stanowisko rzadkich turzyc: strunowej i torfowej na torfowisku mszarnym zarastajacym jezioro.

TORFOWISKO KACZORY – 1994 r., pow. 32,77 ha, torfowiskowy, Nadleśnictwo Kaczory. Są to dwa torfowiska przejściowe, bogate zbiorowiska roślin bagiennych i torfowych, osobliwości: rosiczka okrągłolistna, wierzba borówkolistna – relikt glacjalny.

ŹRÓDLISKA FLINTY–1998 r., pow. 44,83 ha, florystyczny, Nadleśnictwo Sarbia. Obejmuje jezioro Niewiemko, bagniste, podtopione łąki obrzeżone wierzbami oraz lasy. Zbiorowiska: turzyca prosowata, turzyca błotna, szuwar wielkopałkowy, miejsca gniazdowania ptaków, ostoja bobra i wilka.

LEŚNE ŹRÓDŁA – 1998 r., pow. 20,85 ha, florystyczny, Nadleśnictwo Tuczno, zespół obfitych źródeł, rzadkie fitocenozy źródliskowe, las, bagna źródliskowe, pasowy układ siedlisk.

UROCZYSKO JARY – 1998 r., pow. 68,47 ha, krajobrazowy, Nadleśnictwo Lipka. Fragment krajobrazu Pojezierza Krajeńskiego, trzy jeziora, źródliska, strumyki w rynnach polodowcowych i na dnie jarów, zespół lilii wodnych, w jeziorach krasnorosty.

 

DOLINA RURZYCY – utworzony w 2005 r., pow. 554,68 ha, krajobrazowy, Nadleśnictwo Płytnica, cenne zbiorowiska roślinne, rzadkie i chronione gatunki roślin i zwierząt oraz unikatowe krajobrazy przyrody wraz z urozmaiconą rzeźbą terenu. Naturalne lasy rosnące na stromych zboczach, czyste jeziora tworzace długie ciagi rynien oraz pagórkowate tereny z meandrujacą rzeką w głębokiej dolinie.

 

KOZIE BRODY - torfowiskowy florystyczny o pow. 0,72 ha uznany w roku 1965. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych torfowiska niskiego z występującą roślinnością reliktową. W rezerwacie odnotowywano występowanie brzozy niskiej, skalnicy torfowiskowej i gwiazdnicy grubolistnej. W roku 2006 teren rezerwatu został przekazany Lasom Państwowym.

 

Webmaster:
Jacek Krawczyński