|
My, leśnicy otrzymaliśmy w zarząd trudną do oszacowania część majątku narodowego. Trudność ta polega nie na braku możliwości oszacowania wartości ziemi, lasów, majątku nieruchomego i ruchomego jaki posiadamy- ponieważ takowe istnieją, ile na niemożności oceny jakie naprawdę znaczenie dla wszystkich ludzi żyjących obecnie i w przyszłości mają tak złożone ekosystemy jakimi są lasy. Głównym zadaniem leśników jest zapisany ustawowo (w ustawie o lasach z 1991 r.) obowiązek utrzymania stanu powierzchniowego, zdrowotnego oraz zasobności w drewno jaki jest obecnie, oraz ich stałe zwiększanie. O tym, ile i jakich lasów będzie w przyszłości, za sto czy nawet więcej lat decydujemy my teraz, podobnie jak my teraz korzystamy z pracy i wysiłku pokoleń, które już dawno przeminęły.
Ustawodawca złożył również na nas obowiązek wykonania tych zadań ze środków, jakie leśnicy sami, bez pomocy budżetu państwa wygospodarują, głównie ze sprzedaży pozyskiwanego w lasach drewna. Drewno to pozyskiwane jest z trzech zasadniczych źródeł:
- W trakcie zalesiania sadzi się przeciętnie 10 tys. sadzonek na jednym hektarze powierzchni. Docelowo, po osiągnięciu wieku dojrzałego na tej powierzchni ze względów na wymagania tych drzew może istnieć tylko ok. 400 sztuk. W trakcie dojrzewania, które trwa dla różnych gatunków drzew od 60 do 120 lat, ta nadmierna ilość drzew jest stopniowo usuwana, a eliminacji podlegają te drzewa, które według oceny leśników nie przetrwają do wieku dojrzałości;
- W czasie wzrostu drzew, który trwa wiele dziesiątków lat zdarzają się przypadki losowe, typu wichury, silne opady śniegu, powodzie, masowe pojawianie się szkodliwych owadów- które powodują zamieranie części drzew, i są one wtedy usuwane;
- Każdy gatunek drzewa ma statystycznie określony tzw. wiek dojrzałości. Jest to wiek, w którym następuje spadek przyrostu na wysokość i grubość, natomiast znacznie wzrasta podatność na zamieranie spowodowane przez różne czynniki, takie jak grzyby, owady czy czynniki wynikające z fizjologii drzew. Wiek ten jest różny dla różnych gatunków, a także w zależności od miejsca występowania- począwszy od 40 lat dla osiki, 60 lat dla brzozy, 80-100 lat dla sosny i 120 lat dla dębu. Po przekroczeniu tej granicy większość drzew umiera, a drewno ulega zniszczeniu przez owady, grzyby i czynniki atmosferyczne, co można obserwować w rezerwatach czy parkach narodowych. Oczywiście nie dotyczy to wszystkich drzew, zdarzają się wyjątkowe egzemplarze dożywające setek lat, ale są to naprawdę bardzo rzadkie przypadki i jako takie podlegają specjalnej ochronie. W gospodarce leśnej wykorzystuje się ten wiek do określenia, w jakim czasie dany drzewostan ma być usunięty. Nie można tego uczynić tego zbyt wcześnie, kiedy drzewa jeszcze mogą przynieść korzyści w postaci np. produkcji tlenu, korzystnego wpływu na ekosystem w którym rosną, gospodarkę wodną itp. Również jeśli drzewostan przekroczy ten wiek, drewno z niego pozyskane nie ma dużej wartości i może braknąć środków na pokrycie kosztów związanych z utrzymaniem lasów.
Wciąż są doskonalone metody gospodarowania lasami, zajmuje się tym grono znakomitych naukowców. Dokonali oni podziału wszystkich czynności wykonywanych w lesie, w zależności od celu jaki one mają. Tak powstały główne gałęzie wiedzy leśnej oraz główne działy gospodarki leśnej. Są to:
|
